Όλυμπος

Συμμετείχα στη εξόρμηση της ομάδας ορεινής πεζοπορίας του ΑΣΤΟ Επικοινωνούμε που πραγματοποιήθηκε 01/06 - 03/06 στον Όλυμπο.

Τόπος εκκίνησης ήταν η πλατεία στο στάδιο Παναχαικής στην Πάτρα στις επτά και μισή το πρωί. Η διαδρομή μας ήταν η ακόλουθη:

Πάτρα - Άμφισσα -Λαμία - Λιτόχωρο

Από το Λιτόχωρο ανηφορίσαμε για τη θέση Πριόνια που θεωρείται η πιο δημοφιλής αφετηρία για την ανάβαση στις κορυφές του Ολύμπου. Η μέρα ήταν πολύ ζεστή. Στην Λάρισα είχε 43 βαθμούς! Βαδίζοντας κάτω από το ίσκιο του δάσους απο οξιές και έλατα φτάσαμε στο καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός" (ή "Ζολώτα" όπως το ξέρουν οι περισσότεροι) στα 2100 μέτρα. Η διαδρομή ήταν κοπιαστική δεδομένου πως κουβαλούσαμε και τα σακίδια μας. Λόγω του αγώνα Olympus Marathon ο κόσμος ήταν πολύς στο βουνό.

Καταφύγιο Σπήλιος Αγαπητός (Ζολώτας)
Νωρίς το πρωι με σύμμαχο καλό καιρό περπατήσαμε στο οροπέδιο των Μουσών με προορισμό το καταφύγιο "Γίωσος Αποστολίδης" στα 2697μέτρα. Τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της διαδρομής ήταν η θέα του Μύτικα από τα Ζωνάρια, η θεά του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου και βέβαια η αποκάλυψη του Στεφανιού και του οροπεδίου των Μουσών με τα καταφύγια.

Άποψη του Μύτικα (Πάνθεον) από τα Ζωνάρια
Στεφάνι (Θρόνος Διός)
Μετά από μια τρίωρη στάση στο καταφύγιο γυρίσαμε πίσω στα Ζωνάρια για να κατακτήσουμε την κορυφή του Ολύμπου τον Μύτικα στα 2918 μέτρα. Τα τελευταία 200 μέτρα είναι το περίφημο Λούκι του Μύτικα μια κοπιαστική διαδρομή που θέλει προσοχή και υπομονή. Στην κορυφή μείναμε για τουλάχιστον μια ώρα και απολαύσαμε τη θέα την πίσω πλευράς του Στεφανιού, του Σκολιού και των άλλως κορυφών. Η κατάβαση ήταν και αυτή κοπιαστική. Η διαμονή μας στο καταφύγιο ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη και οι διαχειριστές ήταν νέοι με όρεξη και χαμόγελο.

Η επόμενη μέρα δυστυχώς ήταν και η μέρα της επιστροφής. Η διαδρομή της κατάβασης ήταν:

Οροπέδιο Μουσών - Σκούρτα - Πετρόστρουγκα - Γκορτσιά

Το κομμάτι μετά το καταφύγιο της Πετρόστρουγκας ως τη Γκορτσιά ήταν φανταστικό! Νομίζω δεν έχω περπατήσει σε πιο όμορφο μέρος στη ζωή μου.

Δάσος Οξυάς
Σε όλη την επιστροφή μας ακολούθησε ένας ελληνικός ποιμενικός σκύλος με κόκκινα μάτια και ακούραστο περπάτημα. Αποφάσισα να τον φωνάζω Έκτωρ!

Ο Έκτωρ
Αφήσαμε πίσω μας τον Όλυμπο για το δρόμο της επιστροφής με το Έκτωρας όρθιο στην μέσης της ασφάλτινης οδού να κοιτά απορημένα.

Το πρόσωπο του Δία στα βράχια του Στεφανιού
Κλείνω με μια προσευχή του Μενελάου στο Δία.

Ω! Δία, πατέρα και σοφό σε λέω θεό, πονετικό βλέμμα να ρίξεις σ' εμάς, απ' τα δεινά λευτέρωσέ μας.

Πάμε για τον γκρεμό, γοργά βοήθα

Με τ' ακροδάχτυλό σου αν μας αγγίξεις, θα 'χουμε φτάσει εκεί που λαχταρούμε

Πλήθος οι περασμένες συμφορές μας. Θεοί, πολλές φορές χαρές και λύπες γεύτηκα από σας μα τώρα πρέπει κι εγώ να ορθοποδήσω κι όχι πάντα να με κυκλώνει το κακό

Tη χάρη κάντε μου αυτή και θα 'μαι ευτυχισμένος.




0