"Η Ελπίς"

Μετά από πολλά χρόνια αναβολής τελικά πήρα την απόφαση να χειρουργηθώ στην μύτη στο νοσοκομείο Ελπίς στην Αθήνα. Το πρόβλημα που είχα ήταν πως το διάφραγμα της μύτης μου ήταν στραβό. Η ορθή ιατρική ονομασία του προβήματος λέγεται σκολίωση ρινικού διαφράγματος. Ήταν η πρώτη εγχείρηση που υποβάλλομαι και εύχομαι να είναι και η τελευταία. Το "Ελπίς" ή αν προτιμάτε "Η Ελπίς" είναι ένα μικρό νοσοκομείο στην περιοχή των Αμπελοκήπων, πάνω απο το γνωστό ογκολογικό νοσοκομείο "Άγιος Σάββας" και τη ΓΑΔΑ. Στεγάζεται σε τέσσερα νεοκλασικά κτίρια που είναι αντιδιαμετρικά όμοια και συνδέονται μεταξύ τους υπόγεια. Στους υπόγειους χώρους βρίσκονται τα ιατρεία και εργαστήρια ενώ στους πάνω τα κρεβάτια (οι κλίνες). Η ουρολογική και ωτορινολαρυγγολογική κλινική που εισήχθησα είναι στο κτίριο Α. Το Ελπίς μεταφέρθηκε σε αυτά τα κτίρια το 1971. Χωρίς να το έχω διασταυρώσει, εκεί πρέπει να λειτουργούσε στρατιωτικό νοσοκομείο. Στο πρώτο κτίριο που συναντά κανείς μπαίνοντας στο προαύλιο χώρο του νοσοκομείου (στα αριστερά) υπάρχουν χαραγμένα στα μαρμάρινα σκαλοπάτια ονόματων νοσηλευομένων με τον τόπο προέλευσης τους.
Αδυνατώ να πιστέψω πως μιλάμε για το 1723 αλλά το 1923,

Από το Ελαιοχώρι Αχαΐας καταγόταν και ο γνωστός πραξικοποιματίας Γεώργιος Παπαδόπουλος
Το νοσοκομείο όπως και κάπου αλλού διάβασα χαρακτηρίζεται ως "οικογενειακό". Κάπως έτσι νιώθω και για το 409 στρατιωτικό νοσοκομείο Πατρών (αν νοσηλευτώ σε αυτό θα γράψω ένα άρθρο). Θα έλεγα πως δεν είναι απρόσωπο όπως τα (υποτιθέμενα) σύγχρονα νοσοκομεία. Το δωμάτιο που νοσηλεύτηκα ήταν ζεστό, ήσυχο με ξύλινα πατζούρια αντί αλουμινένιων κουφωμάτων και παρόλες τις προσθήκες ψευδοροφών αντιλαμβανέσαι πως βρίσκεσαι σε ένα παλιό αλλά όμορφο κτίριο με ψηλά ταβάνια και αρχοντιά τους παρελθόντος. Οι υπόγειοι χώροι είναι κάπως χειρότεροι αλλά δεν έχω ιδιαίτερο παράπονο.
Ανακαινισμένο κτίριο του συγκροτήματος
Ξαναγυρίζοντας στο θέμα της εγχείρησης, έγινε πρωί Παρασκευής στις 15/04/2016. Καθώς με μετέφερε ο τραυματιοφορέας χαμογελούσα γιατί μου θύμιζε σκηνές από ταινία. Δεν ένιωθα άγχος αλλά μου είπαν πως η πίεση μου ήταν 16 όταν ξεκίνησε η επέμβαση. Επίσης υπήρξε μια διστακτικότητα από την ομάδα των γιατρών να προχωρήσουν γιατί τα αιμοπετάλια μου ήταν (και είναι) χαμηλά. Τα χειρουργεία μου φάνηκαν σύγχρονα και το προσωπικό αρκετά ευδιάθετο (ίσως το κάνουν και για τους ασθενείς). Μετά την τρίτη ή τέταρτη εισπνοή της νάρκωσης κοιμήθηκα. Ξύπνησα με μεγάλη ποσότητα σάλιου, φλέγματος και αίματος στο λαιμό και στο στόμα που ήθελα οπωσδήποτε να φτύσω και επίσης με ανάγκη να πάω για κατούρημα. Δίπλα μου ήταν κάποιος άλλος εγχειρισμένος που εκλιπαρούσε να πάει τουαλέτα, προσπαθούσε να σηκωθεί και ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση από μένα. Ο γιατρός που ήταν εκεί και είχα συναντήσει πριν να μπω στην αίθουσα του χειρουργείου μου είπε τον είχαν ακρωτηριάσει... Φρόντισα και για τα δύο όταν πήγα πίσω στο δωμάτιο της κλινικής.
Νοσηλεύτηκα μονό μια μέρα, Επειδή ανέπνεα μόνο από το στόμα δυσκολευόμουν να φάω και ακόμα περισσότερο να πιώ τουλάχιστον στην αρχή και γενικά ένιωθα ταλαιπωρημένος. Απλά προσπαθούσα να είμαι ακίνητος και να κοιμάμαι όσο περισσότερο μπορώ. Μου χορηγήθηκε ορός, μπόλικο παυσίπονο, αντιβιοτικά και από φαγητό μόνο τσάι και ζελέ (αν και τσίμπησα και κάτι άλλο από το κυλικείο). Δεν μίλησα καθόλου με τους δυο άλλους νοσηλευόμενους πάρα μόνο με τους συγγενείς και φίλους. Δυσκολευόμουν να μιλήσω σε γενικές γραμμές και το βράδυ άρχισα να βλέπω τη σειρά Βίκινγκς. Την επόμενη μέρα μάζεψα τα πράγματα μου και κατέβηκα να μου βγάλουν τις γάζες. Η διαδικασία ήταν απλή και γρήγορη αλλά με πόνεσε λίγο. Δεν πόνεσα καθόλου στη διάρκεια της νοσηλείας παρα μονο εκεινη τη στιγμή. Είκοσι εκατοστά γάζας βγήκαν από το κάθε ρουθούνι με αίμα, μύξες, βλέννες, σάλια και δεν ξερω και γω τι άλλο. Προς στιγμή πήρα μερικές αναπνοές απο τα ρουθούνια αλλά σύντομα ξαναμπούκωσα. Το μεσημέρι ήμουν στο σπίτι του αδερφού μου.
Απο την μέρα εκείνη έχουν περάσει πέντε μέρες. Η μύτη είναι ακόμα μπουκωμένη (το αριστερό ξεβουλώνει πλήρως με τις πλύσεις αλλά το δεξί αντιστέκεται ακόμα), ανεβάζω πυρετό και ακόμα βλέπω τη σειρά Βικινγκς. Ελπίζω η εγχείρηση να έχει πετύχει.
Ο ταλαίπωρος ασθενής

0