Καλόγρια


Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Σήμερα πήρα άδεια και έκανα την ποδηλατική διαδρομή Πάτρα -'Αραξος - Λάπα - Καλόγρια και επιστροφή.

Δεν κινδύνευσα εκτός από ένα σκυλάκο από Άραξο προς Λάπα αλλά και δυο τσοπανόσκυλα στον Άραξο κάτω από το τείχος της αρχαίας Δύμης. Με βάλανε στην μέση τα άτιμα και δεν είχα από που να φυλαχτώ. Φοβήθηκαν αυτά, φοβήθηκα και γω.

Ο χειρότερος κίνδυνος στις διαδρομές είναι οι υπόλοιποι άνθρωποι... Πέρασα απο το δάσος της Στροφυλιάς. Η εμφάνιση μου διασκέδασε κάποιους εκεί. Αναρωτιέμαι αν έχουν κοιταχτεί στο καθρέπτη... Επίσης συνάντησα ένα κάρο μόνιμους της Πολεμικής Αεροπορίας και κάποιους τζιπάτους  (και μερικά διπλοκάμπινα) που το πατούσαν το γκάζι (τι τρέχετε να προλάβετε δεν έχω καταλάβει). Οι οδηγοί νταλίκας ήταν κόσμιοι.

Ο καιρός ήταν πολύ καλός και παρατήρησα στην λιμνοθάλασσα Καλογερά (ναυτικό οχυρό) και στη λίμνη Στροφυλιά σμήνη άγριων πτηνών να λιάζονται στα ρηχά. Στο δρόμο δίπλα στη Στροφυλία απο την πλευρά των βράχων υπάρχει μια μικρή τσιμεντένια δεξαμενή. "Ιαματικά λουτρά Αράξου", έγραφε η επιγραφή επί του δρόμου. Δύσκολα θα έμπαινα στο βούρκο στο σημείο αυτό. Στο σημείο έχει και άπειρα κουνούπια... Το τοπίο του δάσους και της λίμνης είναι πραγματικά πολύ όμορφο αλλά οι παρεμβάσεις (ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια ακόμα και το ξενοδοχείο) λόγω της εγγύτητας και της παραλίας είναι παραφωνία. Τα ξύλινα σπιτάκια δίπλα στη λίμη σαπίζουν μια δεκαετια τώρα (και βάλε). Η πιο χαρούμενη νότα είναι τα βοειδή που τρώνε αμέριμνα το χορταράκι τους στις ρίζες των κουκουναριών.

Επιστροφή στην Πάτρα αρκετά κουρασμένος. Αναρωτιέμαι τι κάνω στο γραφείο κάθε μέρα...
0