Δωρίδα

Πέρασα ένα τριήμερο στη Δωρίδα του νομού Φωκίδας και λίγο στην ορεινή Ναυπακτία. Κάπου στην ορεινή Ναυπακτία πρέπει να αναζητήσω τις ρίζες μου με πιθανότερο ενδεχόμενο να κατάγομαι απο την Γραμμένη Οξυά (που πρέπει να επισκεφτώ κάποια στιγμή). Τρώγοντας πίτσα στην παραλία της Ερατεινής παρατήρησα πως στο μνημείο πεσόντων (δε συγκράτησα σε ποιον πόλεμο) αναφέρονται τα ονόματα πεσόντων λοχαγού Δασκαλόπουλου και αξιωματικού Δασκαλόπουλου. Και να μην ξεχνάμε πως η Μαρία η Πενταγιώτισσα λεγόταν Δασκαλοπούλου...

Φιλοξενήθηκα στο Γιαλό Πανόρμου, ένα οικισμό του πρώην δήμου Τολοφώνος που απέχει πολύ λίγο από την Ερατεινή. Η Πάνορμος αποτελείται απο τον παραλιακό οικισμό που ονομάζεται Γιαλός και το επάνω χωριό.

Πάνορμος - Επάνω χωριό
Πάνορμος - Γιαλός
Κολύμπησα δύο φορές στην παραλία μπροστά απο την Παναγία, την εκκλησία στην παραλία του Γιαλού, δίπλα από μια μαρίνα και μια μικρή πλατεία. Η κολυμβητική απόσταση από την Παναγία ως το αίσχος του πέτρινου στηθαίου του παραλιακού δρόμου προς Ερατεινή είναι περίπου ένα χιλιόμετρο. Η Πάνορμος δεν έχει τουριστική ανάπτυξη και παρατήρησα αρκετά καινούρια σπίτια στην παραλία που χρησιμοποιούνται περισσότερο ως εξοχικές κατοικίες. Η παραλία είναι γραφική και πιο μεγάλη από τις αντιστοιχες παραλίες του Αγίου Νικολάου, των Αγίων Πάντων ακόμα και της Ερατεινής (άλλα κοντινά χωριά).

Και λέω αντίστοιχες γιατί πέρνοντας αριστερές στροφές στον εθνικό δρόμο εκεί που βλέπεις βράχους αντικρύζεις γραφικούς κόλπους με αντίστοιχους οικισμούς που έχουν κάμπο πίσω τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει ο πάνω οικισμός με κάποιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και ο αντίστοιχος παραλιακός.

Τα απογεύματα κάναμε αποδράσεις σε κοντινές παραλίες. Την πρώτη μέρα οδηγήσαμε στην παραλία του Αγίου Βασιλείου κοντά στο Γαλαξείδι και τη δεύτερη στους Άγιους Πάντες.

Ο γκρεμός μετά τους Άγιους Πάντες είναι εντυπωσιακός... όπως είχε πει φίλος από την Άμφισσα αν θα ήθελε να αυτοκτονήσει αυτό θα ήταν το πιο κατάλληλο μέρος να φουντάρει (πράγματι ο γκρεμός είναι σχεδόν κατακόρυφος...). Σε έναν από τους ποδηλατικούς γύρους Ελλάδας το ανηφορικό κομμάτι στην γκρεμίλα αυτή ήταν κριτήριο για king of the mountains στη διαδρομή Μεσολόγγι - Δελφούς (Παρατήρηση: αν δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε έναν διεθνή αγώνα ποδηλασίας της προκοπής καλύτερα να μην κάνουμε καθόλου... όπως φέτος). Η παραλία του Αγιου Βασιλείου ήταν πολύ όμορφη αν και είχε περισσότερο κόσμο από όσο περίμενα. Παρατήρησα τροχόσπιτα, μερικούς ελεύθερους κατασκηνωτές και μια ταβέρνα (μα πόσες άλλες ταβέρνες;)... Τα τέσσερα διώροφα σπίτια πάνω απο την παραλία δεν είναι αυθαίρετα αλλά εκείνο το απομακρυσμένο στις ρίζες των βράχων δεν μπορεί παρά να είναι... Κάναμε κανό μέχρι εκεί και λιγο παραπέρα. Σκέφτηκα πως πρόκειται για ιδανικό μέρος για κατάδυση καθώς έβλεπα τα κύματα να χτυπάνε τα κάθετα βράχια. Να σου όμως και ένας σταυρός που είναι στερεωμένος στο βράχο στην μνήμη ενός δύτη που πνίγηκε στο σημείο το 1995 (θα το θυμηθώ το όνομα και θα ανανέωσω το ποστ).

Άγιοι Πάντες. Εδώ έχουμε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και οικογενειακές ψησταρίες με έφεση στο κοντοσουβλι (με κόκκαλο). Οι κτηνοτρόφοι της περιοχής που είναι και κάτοχοι μερικών εξ αυτών προμηθεύουν με εκλεκτό κρέας τις σούβλες. Αποτέλεσμα εγγυημένο!

Παραλία Αγίων Πάντων
Εμείς εστιάσαμε στην παραλία και στη εξερεύνηση της ακτογραμμής ως τα τέσσερα σπίτια στα δυτικά που είναι αθέατα από τον εθνικό δρόμο (φάγαμε σουβλάκια μετά από την Ερατεινή...). Ένα από αυτά είναι αρκετά πλούσιο και μου φάνηκε να έχει και πισίνα. Τα σπίτια είναι δομημένα σε αναβαθμίδες που η καλλιέργεια τους έχει εγκαταλειφθεί. Οι οικονόμοι παλιοί κάτοικοι καλλιεργούσαν αυτές τις πλαγιές. Στην περιοχή υπάρχουν και ελιές. Οι ιδιοκτήτες έδειξαν να ενοχλούνται απο την παρουσία μας. Ναι. Ας μην είμαι υπερβολικός. Ας πούμε πως τους φανήκαμε παράξενοι.

Βρε ιδιοκτήτες δεν μπορούσατε να φτιάξετε κάτι λιτό και εναρμονισμένο με το περιβάλλον; Το βραχώδες τοπίο και το γαλάζιο της θάλασσας πάντως ενέπνεσαν τους Δωριείς που πέρασαν απο αυτά τα μέρη τις ίσιες γραμμές και την απλότητα των αρχαιοελληνικών κτισμάτων.
Επιστροφή στη παραλία
Την τελευταία μέρα ανεβήκαμε στο Ανθόφυτο. Το χωριό το λένε Γρανίτσα... η νέα ονομασία είναι τεχνητή για εθνικούς λόγους... Χρειάζεται εξερεύνηση το μέρος αυτό αλλά νομίζω θα έχω πολλές ευκαιρίες να το γνωρίσω αυτό το μέρος.

Επέστρεψα στο γνώριμο τοπίο της Ροδινής στην άλλη πλευρά του Κορινθιακού κόλπου (κάτω από το αυλάκι) σήμερα το απόγευμα για θαλάσσιο μπάνιο γιατί δεν μου έκανε καρδιά να πάω σπίτι. Αύριο δουλεύω αλλά ελπίζω να πάρω κάποιες Δευτέρες άδεια για μερικές ακόμα αποδράσεις.

Το ταξίδι αυτό δεν θα ήταν εφικτό χωρίς το παρακάτω όχημα:


Η διαδρομή μου:


View Larger Map



0