Σταυροφόροι και ανθρωποφαγία

Πριν κάποιους μήνες διάβασα το ιστορικό βιβλίο "Les Croisades rues par les Arabes" (Οι Σταυροφορίες από την πλευρά των Αράβων) του Amin Malouf. Το βιβλίο έχει εκδοθεί για πρώτη φορά το 1983. Παρόλο που πρέπει να είναι το τρίτο βιβλίο που διαβάζω σε σχέση με τις Σταυροφορίες, το τρίτο κεφάλαιο του εν λόγω βιβλίου με συγκλόνισε. Τιτλοφορείται "Οι Ανθρωποφάγοι της Μααρα" και όχι άδικα...

Η αραβική πόλη Ma'arrat al-Numan βρισκόταν νοτιοανατολικά της Αντιόχειας και έπεσε στα τέλη του 1098, κατά την Ά Σταυροφορία, μετά από γενναία αντίσταση των υπερασπιστών της πόλης. Τα φραγκικά στρατεύματα σφαγίασαν τον πληθυσμό αλλά δε σταμάτησαν εκεί. Ο δυτικός χρονικογράφος Ραούλ ντε Καέν γράφει:

"Στη Μάαρα οι δικοί μας έβραζαν σε χύτρες τους ανθρώπους και καταβρόχθιζαν τα παιδιά ψημένα στη σούβλα".

Επίσης, ο Αλμπερτ Ντ'Αιξ που έλαβε μέρος στην μάχη γράφει:

"Οι δικοί μας όχι μόνο δεν ένιωθαν απέχθεια να τρώνε Σαρακηνούς και Τούρκους, αλλά έτρωγαν ακόμα και σκύλους".

Την επόμενη χροννιά οι Σταυροφόροι αρχηγοί σε επιστολή προς τον Πάπα παραδέχτηκαν το φρικιαστικό τους έγκλημα με τη δικαιολογία πως λιμός έπεσε στους κατα τα άλλα χριστιανούς απελευθερωτές των Αγίων Τόπων. Ανάγκη για επιβίωση ή θρησκευτικός φανατισμός ώθησαν τους Δυτικούς; Ή ακόμα χειρότερα, βιαία, ζωώδη ένστικτα ενός κτήνους-ανθρώπου; Εκείνη την εποχή ο Αραβικός πολιτισμός ήταν κατα πολύ ανώτερος της Δύσης. Άραβες και Τούρκοι δε θα ξεχάσουν ποτέ τους κανίβαλισμούς. Οι Δυτικοί είναι στιγματισμένοι ως τις μέρες μας ως υπάνθρωποι στα μάτια του Αραβικού κόσμου και η τελική επικράτηση των Αράβων γιορτάζεται στις γραπτές και προφορικές τους παραδόσεις.

0